تالارهای گفتگوی انجمن دانش پژوهان ایران

[ANAHITA]

امنيت بخشي به فضاي كار زنان ضرورت سالم سازي اخلاقي در مشاغل خصوصي

طرح ارتقاي امنيت اجتماعي با رويكرد به برخورد با شركت هاي خصوصي اي كه از كاركنان زن سوءاستفاده مي كنند از پريروز شروع شد. سال ها است كه فضاي برخي شركت هاي خصوصي به مكاني براي سوءاستفاده هاي مالي و اخلاقي از زنان و دختران تبديل شده است. اين شركت ها با استخدام زنان و دختران با حقوقي پايين از آنها مي خواهند تا جذابيت هاي ظاهريشان را در خدمت تجارت آنان قرار دهند. بسياري از اين شركت ها نام و نشان درستي ندارند و حتي تابلويي بر پيشاني ساختمان هايشان نصب نكرده اند. معاون مبارزه با مفاسد اجتماعي و اخلاقي نيروي انتظامي نيز اولويت برخورد با شركت هاي خصوصي را متوجه بي نام و نشان ها اعلام كرد و افزود: «به مرور به سراغ تمام اين شركت هاي بي تابلو مي رويم.»
سال ها است كه در آگهي هاي استخدام برخي روزنامه ها مي خوانيم: «به چند خانم كه توانايي برقراري ارتباط به شكل مطلوب داشته باشند نيازمنديم يا به تعدادي دختر جوان براي ارائه خدمات ويژه احتياج داريم.» كافي است براي آب خوردن يا پرسيدن آدرس به يكي از اين شركت ها مراجعه كنيم آنگاه از همان مجمل، حديث مفصل درك خواهيم كرد.
سرتيپ روزبهاني در تشريح نوع تعامل مديران اين شركت ها با زنان جوان گفت كه آنها مبالغي را بابت آرايش مو و خريد لوازم آرايشي به مستخدمين خود مي پردازند تا از جذابيت هاي ظاهري آنان استفاده كنند. وي از اينكه گزارش مي رسد يك شركت، چند دختر جوان را به كام فساد كشيده ابراز تأسف كرد.
سال ها است كه از رفتار غربي ها نسبت به زنان انتقاد كرده و از اينكه آنها زن را وسيله اي براي فروش كالا و خدمات قرار مي دهند با تنفر ياد مي كنيم اما واقعيت آن است كه در كشور ما هم اين پديده شوم درحال شيوع بوده و محل رشد آن هم برخي شركت ها و اماكن تجاري- خدماتي خصوصي هستند. صفحات حوادث پرشمار برخي روزنامه ها و داستان هايي كه از زندگي زنان و دختران نوشته مي شود به خوبي نشان مي دهد كه بعضي از اماكن خصوصي نظير بوتيك ها، كارگاه ها و شركت ها محل اغفال و به فساد كشيده شدن دخترها است و حداقل قضيه در اكثر شركت هاي خصوصي، تضييع حق و حقوق كاركنان زن و دختر است.
با اجراي طرح برخورد با بدحجابي در شركت هاي خصوصي، زمينه شناسايي متخلفان واقعي و باندهاي فساد رخنه كرده در اين اماكن فراهم و فضايي سالم براي اشتغال زنان و دختران مهيا مي شود و اين از دغدغه خانواده هاي آنان مي كاهد.
برخي افراد با بهانه قرار دادن اينكه، شركت هاي خصوصي، چهارديواري اختياري صاحبان آن است با اين طرح مخالفت مي كنند اما واقعيت آن است كه به ميزان حق دخالت نهادهاي قانوني در بحث حقوق و بيمه كاركنان اين شركت ها و اماكن، نهادهاي نظارتي حق دارند بر وضعيت اخلاقي و سلامت اجتماعي اين مكان ها اشراف داشته و محيط هاي ناپاك را از ميان ببرند. شركتي كه با دادن آگهي در روزنامه اقدام به استخدام افراد مي كند حريم خصوصي مالكان و كاركنانش نيست بلكه يك فضاي اجتماعي و عمومي است.
اجراي اين طرح به ويژه در كلانشهرها مي تواند به كاهش جرايم اخلاقي و تضييع حقوق كاركنان بخش خصوصي به ويژه زنان و دختران شاغل در اين بخش، كمك شاياني بكند و در اين راه بهتر است آنهايي كه ريگي به كفش ندارند سنگ اندازي نكنند تا دست بدكاران رو شود. طرح برخورد با بدحجابي در شركت هاي خصوصي، شروعي است براي امن كردن فضاي كار زنان، به ويژه آن كه در كشور ما قرار است خصوصي سازي سرعت گيرد و در چند سال آينده ، بخش خصوصي، عمده فعاليت هاي كشور را عهده دار شود. پس بهتر است از همين حالا فرهنگ اشتغال در اين اماكن اصلاح شود. حتي لازم است ورود مردان و زنان به برخي مشاغل كه صرفا مخاطبانش يكي از دو جنس است ممنوع شود مانند فروشندگي لباس و لوازم آرايشي زنانه براي مردان و بالعكس آن براي زنان. ديده مي شود كه بيشتر فروشندگان اين نوع اجناس، پسران يا دختران جوان هستند كه گاه مورد سوءاستفاده واقع مي شوند يا مشتريان خود را به دردسر مي اندازند.
كيان خشايار

[Google]

[ANAHITA]

گراني شتابان مترو در سكوت رسانه ها 06 تا 80 درصد افزايش قيمت بليت در 8ماه

قاسم حداد اصفهاني
شوراي شهر تهران با افزايش 12.5 درصدي بليت دوسفره و 11.5 درصدي بليت 10سفره مترو موافقت كرد و به اين ترتيب پايين تر از نرخ تورم اعلامي بانك مركزي، قيمت ها را بالا برد. اين اما فقط ظاهر امر است.
60 تا 80درصد افزايش قيمت ها
شهريورماه 1386 بود كه شوراي شهر به پيشنهاد شركت مترو، بليت تك سفره را به بهانه اتلاف وقت مردم، در صف ها، حذف و اعلام كرد كه ديگر اين نوع بليت عرضه نخواهد شد.
بنابراين به جاي بليت تك سفره 75 توماني بليت دوسفره 200توماني (هر سفر 100تومان) عرضه شد. اين در حالي بود كه تا قبل از حذف بليت تك سفره، قيمت بليت دوسفره 125 تومان (هر سفر 62.5 تومان) بود. با عنايت به افزايش قيمت يك سفر از 75 تومان به 100تومان با 33.3 درصد افزايش قيمت مواجه بوديم ضمن اينكه نرخ بليت دوسفره نيز 60درصد افزايش يافت.
قرار است از اول خردادماه يعني به فاصله 8 ماه از آن افزايش قيمت ها، بار ديگر قيمت بليت مترو افزايش يابد. ضمن اينكه بليت تك سفره دوباره به سيستم باز مي گردد البته با 66.6 درصد افزايش قيمت.
از ابتداي خردادماه بليت تك سفره 125 تومان عرضه مي شود كه نسبت به قيمت 8ماه قبل -75تومان-
66.6 درصد افزايش نشان مي دهد. همچنين با اينكه در ظاهر امر 12.5 درصد به بليت دوسفره افزوده شده و با نرخ 225 تومان عرضه مي شود اما عملا نسبت به قيمت 8 ماه قبل -125تومان- 80درصد افزايش قيمت نشان مي دهد.
با توجه به اينكه ميانگين نرخ تورم اعلامي در سال 86 توسط بانك مركزي
18.4 درصد بوده و در بدبينانه ترين حالت به 20درصد رسيده، شركت مترو و شوراي شهر با كدام استدلال در طول 8ماه بين 60 تا 80درصد بر قيمت بليت هاي مترو افزوده اند؟! آن هم با توجه به اينكه مترو از پول ملت ساخته شده و سالانه چند صد ميليارد تومان يارانه از بيت المال دريافت مي كند. با چنين وضعيتي چه تضميني براي مردم باقي مي ماند كه با كنارگذاشتن وسايل نقليه شخصي خود با گراني هاي فصلي يا ماهيانه حمل و نقل عمومي مواجه نشوند.
چرا گراني ؟
در حالي كه برخي از روزنامه هاي از گراني دولت ساخته، قصه ها پرداخته اند و آمار تورم را چند برابر واقعيت ها جلوه داده و مي دهند، چگونه است كه مسئولان مترو و شوراي شهر به گراني بي سابقه بليت ها دست مي زنند. جا دارد مسئولان امور نظارتي كمي به اين موضوع بپردازند و از مسئولان مترو و شورا سؤال كنند.
مديريت پرهزينه
با وجود تاكيد همه دلسوزان بر ايجاد
حمل و نقلي كه تونل نخواهد -از جمله رئيس شوراي شهر و شخص شهردار تهران- مديريت شهرداري و حاميان مديران ارشد مترو پايتخت همچنان بر ايجاد شبكه مترو و ساخت تونل در بزرگراه ها با هزينه هاي گزاف ادامه مي دهند! در همين راستا روابط عمومي معاونت حمل و نقل و ترافيك -اين معاونت شهرداري بارها مخالفت خود با ايجاد منوريل را نشان داده كه دليلش بر ما هم معلوم نيست- در يك خبر ارسالي با ذوق زدگي و از قول يك كارشناس برنامه ريزي ترافيك، احداث منوريل را فاقد توجيه اقتصادي و فني دانسته در حالي كه همه كارشناسان تهران شناس، متفق القول هستند كه مقاوم سازي زمين سست تهران براي ايجاد تونل هاي چند كيلومتري و ايستگاه ها، بسيار هزينه بر بوده و اصلا اقتصادي نيست. بنابراين هر انسان عادي هم مي تواند با محاسبه هزينه هاي نجومي ايجاد تونل در تهران و مقايسه آن با احداث منوريل، به اين نتيجه برسد كه احداث خطوط ريلي كه تونل نخواهد و مزاحم رفت و آمد خودروها هم نشود براي پايتخت بهتر و با صرفه تر است.
متروي تهران، با وجود آثار مثبتي كه داشته و دارد و موجب انتقال سريع مسافران شده اما در درازمدت نه صرفه اقتصادي دارد و نه توجيه فني. بنابراين بهتر است مسئولان شوراي شهر و شهرداري با دوركردن سودجويان و جريانات سياسي و اقتصادي منتفع از توسعه شبكه مترو از خود، زمينه تكميل هرچه سريع تر شبكه حمل و نقل پايتخت را با اقتصادي ترين و سريع ترين وسيله نقليه فراهم آورند تا مجبور نباشند براي تامين هزينه هاي مديريت پرخرج مترو، در فاصله 8 ماه، 4برابر نرخ تورم سالانه، قيمت ها را افزايش دهند و در هياهويي كه برخي رسانه ها عليه دولت راه انداخته اند، در سكوت به گران كردن بي سابقه خدمات خود اقدام كنند.