تالارهای گفتگوی انجمن دانش پژوهان ایران

[HABIB]

رضا رشيدپور
رودرروي ستاره ها
نگار باباخاني

يکي دو سال پيش، شايد باور اين مساله که «رضا رشيدپور» به اين زودي ها به يکي از چهره هاي رسانه يي سال تبديل شود، ممکن و مقدور نبود و تصور اين نکته که اين مجري خنده رو و خوش سيما، در مسيري چنين کوتاه راه شهرت و موفقيت را پيموده و در مقطعي حتي به تک چهره مجري گري سيما تبديل شود، از آن تصورات محال به نظر مي رسيد که حتي در باور خوش بين ترين و اميدوارترين هواداران رشيدپور هم نمي گنجيد. هر چه باشد، بالا رفتن از نردبان ترقي در صدا و سيما و تلويزيون دولتي ايران نياز به ملزوماتي دارد و به نظر نمي رسيد رضا رشيدپور اين نکات لازم را براي پيمودن يک شبه يک مسير صدساله دارا باشد. او نه آن شلوغ بازي ها، منم منم کردن ها و تظاهرات بيروني چهره يي چون فرزاد حسني را داشت- که همين ها هم در نهايت به ضررش تمام شد و به حاشيه اش راند- و نه مي شد او را در قالب جريان رسمي مجري گري سيما، با آن مجريان هميشه مثبت و اتوکشيده يي تجسم کرد که فقط تعارف هاي لوس و تکراري بلدند و بيش از يک چهره تلويزيوني، شبيه به- مثلاً- نمايندگان مجلس هستند. برخلاف مخالفت هايي که در زمان پخش برنامه «شب شيشه يي» به عمل آمد- که اين حکايتي ديگر است و عوامل و دلايلي دارد که جاي آن در اين مطلب نيست- «رشيدپور» نه تنها راه خودش را با اين برنامه باز کرد، بلکه تاثيرگذاري برنامه اش، راه و جرياني جديد را در تلويزيون ايران باز کرد که نتيجه اش را در حضور چهره يي چون مسعود کيميايي در برنامه دو قدم مانده به صبح صالح علاء شاهد بوديم.مخالفت ها با برنامه «شب شيشه يي» (به جز مورد احمدرضا درويش) بيشتر بر اين مضمون استوار بود که مي گفتند رشيدپور نان محبوبيت ميهمانان برنامه اش را مي خورد- که خودش هم هيچ گاه اين مساله را تکذيب نکرد- اما مخالفان اين را نگفتند. همين که يک مجري تلويزيوني دولتي و محافظه کار مي تواند چهره هايي چون محمدرضا گلزار، بهرام رادان، گلشيفته فراهاني، مهران مديري، رضا عطاران، علي دايي، فريبرز عرب نيا، تهمينه ميلاني، ابراهيم حاتمي کيا، رضا کيانيان و ده ها تن ديگر را به برنامه اش دعوت کند کاري کرده است کارستان. رشيدپور به عنوان يک چهره تلويزيوني- که با ژورناليسم پهلو به پهلو است- حتي اگر در برنامه اش يک کلام هم نمي گفت و فقط کارش را محدود به دعوت کردن از چهره هاي مطرح مي کرد، باز هم کارش را کرده و نقش خودش را در تکوين يک جريان تلويزيوني به بهترين وجهي ايفا کرده بود و بي انصافي است اگر در مطالعه پيشرفت هاي تلويزيون در سال هاي اخير، سرفصلي به اين اقدام جالب و جسورانه او اختصاص نيابد.البته نبايد فراموش کنيم جسارت و نوآوري در عرصه فعاليت هاي فرهنگي و هنري در ايران همواره يک امتياز مثبت و با ارزش محسوب نمي شود و در مواردي نيز به قرباني شدن افراد مي انجامد. (مثل مورد مصاحبه جنجالي فرزاد حسني با سردار رادان که به محو شدن اين مجري از صفحه تلويزيون انجاميد.) قدرناشناسي مسوولان صدا و سيماي دولتي در مواجهه با رضا رشيدپور اما به شکلي ديگر و در پخش برنامه مثلث نمايان شد. آنها خيلي زود فراموش کردند که اين مجري در مدت زمان کوتاهي توانسته بود آمار مخاطبان شبکه تهران را به بالاترين حد ممکن برساند و از اين رو همه اعتراض هايشان از برنامه شب شيشه يي را بر سر برنامه مثلث خالي کردند و پخش اين برنامه را بعد از دو قسمت ابتدا به طور موقت و سپس براي هميشه متوقف کردند و جايش را با برنامه خنثي و سفارشي 1404 پر کردند و موفقيت هاي قبلي «رشيدپور» را تا حد زيادي زير سوال بردند.نمي توان انکار کرد که رشيدپور هم ايراداتي داشت. جاهايي کم آورد، جاهايي احترامي بيش از حد براي کساني که لايقش نبودند قائل شد، گاه در جاهايي عليه عده يي ديگر، با پيشداوري گارد گرفت و عامدانه خواست حضورش را به رخ بکشد و جاهايي خودش نبود، اما اينها در اهميت کاري که «رشيدپور» انجام داده بود، کوچک ترين خللي وارد نمي کند. او به عنوان يک آغازگر، نقش خود را ايفا کرد و تاثير خودش را گذاشت.شکست برنامه يي چون 1404، شايد اين فرضيه را که «رشيدپور» موفقيت برنامه اش را بر پايه حضور ميهمانانش بنا مي کند و خودش قادر به جذابيت بخشيدن به برنامه يي نيست، يک بار ديگر مطرح مي کند .بازي در فيلم «سوپراستار» به کارگرداني تهمينه ميلاني و سردبيري دوهفته نامه «رويش» تجربه هاي جديد «رضا رشيدپور» در عرصه هاي سينما و ژورناليسم هستند.

[Google]