تالارهای گفتگوی انجمن دانش پژوهان ایران

[HABIB]

حميد فرخ نژاد
ستاره سينماي مستقل
مهدي طاهباز

اگر کارگرداني از ميان آنهايي که به سينماي مستقل تعلق دارند، بخواهد فيلمي بسازد و قصد استفاده از يک چهره شناخته شده و حرفه يي را داشته باشد، يکي از اولين گزينه ها حميد فرخ نژاد است. فرخ نژاد در سال 86 با اينکه چند ماهي در ايران نبود، اما بسيار پرکار ظاهر شد. او در سه فيلم حقيقت گمشده (محمد احمدي)، پوست موز (علي عطشاني) و پوسته (مصطفي آل احمد) بازي کرد و اگر آتشکار (محسن اميريوسفي)، که عمده مراحل آماده سازي اش در سال 86 انجام شد را هم به اين مجموعه اضافه کنيم، تعداد فيلم هاي فرخ نژاد در سالي که گذشت به عدد چهار مي رسد که در نوع خود مي تواند جالب باشد. اين پرکاري از آن جهت اهميت دارد که حميد فرخ نژاد نسبت چنداني با گيشه ندارد و با وجود وسعت دامنه بازيگري اش، هيچ گاه در قامت يک ستاره سينماي تجاري قرار نخواهد گرفت. با اين وجود تعداد پيشنهادهايي که او در طول سال دارد و همچنين دستمزدي که براي بازي در يک فيلم مي گيرد، با خيلي از ستارگان سينماي تجاري برابري مي کند. اگر «آتشکار» محسن اميريوسفي در جشنواره فجر به نمايش درمي آمد آن وقت شايد الان سيمرغ بلورين بهترين بازيگر نقش اول مرد روي طاقچه خانه حميد فرخ نژاد قرار داشت. (البته اگر هيات محترم داوران جايزه را از پيش براي امين حيايي کنار نگذاشته بودند،) با اينکه فرخ نژاد تاکنون دو سيمرغ، يکي به خاطر بازي و ديگري به خاطر فيلمنامه «عروس آتش» از جشنواره فجر دريافت کرده، اما يکي دو سيمرغ هم با وجود شايستگي از او دريغ شده است. کمتر کسي است که سيمرغ بازيگر نقش يک مرد جشنواره بيست و چهارم براي بازي در فيلم «چهارشنبه سوري» را حق حميد فرخ نژاد نداند. يا آنان که «به رنگ ارغوان» ابراهيم حاتمي کيا را ديده اند، متفق القول فرخ نژاد را شايسته سيمرغ مي دانند ولاغير. حميد فرخ نژاد زود شروع کرد، دير ديده شد و به محض ديده شدن، مورد تقدير قرار گرفت. اما بعد از «عروس آتش» که باعث معروفيت فرخ نژاد شد، کارهاي بعدي او اگرچه ديده شدند، اما مورد تقدير قرار نگرفتند. يا فيلم هايش بايگاني شدند يا اينکه جايزه به کس ديگري رسيد. راستي در اين سال ها فرخ نژاد يک فيلم هم ساخت که الان کمتر کسي آن را به خاطر دارد. او در سال هاي 79 - 78 يک فيلم سينمايي (که قرار بود مجموعه يي تلويزيوني هم در کنارش باشد) با نام «سفر سرخ» را کارگرداني کرد که البته هيچ گاه اجازه نمايش نيافت. گويا ديدگاه حميد فرخ نژاد نسبت به جنگ ايران و عراق چندان به مذاق بعضي ها خوش نيامد و همين مساله باعث بايگاني شدن «سفر سرخ» شد. شايد به همين خاطر است که در اين چند سال اخير فرخ نژاد کارگرداني و حتي نويسندگي را کنار گذاشته و تمرکزش را روي بازيگري معطوف کرده است. اگر تا قبل از سال 86، حميد فرخ نژاد براي عامه مردم، چهره چندان شناخته شده يي نبود، اما او در اين سال به خاطر پخش مجموعه «حلقه سبز» ابراهيم حاتمي کيا تبديل به چهره شناخته شده يي براي مردم شد. با اينکه «حلقه سبز» به خاطر ضعف ها و ايرادهاي بنيادي اش چندان مورد توجه قرار نگرفت، اما شخصيت «حسن گلاب» با بازي حميد فرخ نژاد نزد خيلي ها محبوب بود و بسياري از افراد تنها به خاطر «حسن گلاب» به تماشاي «حلقه سبز» نشستند. «حسن گلاب» که يک روح نيمه ديوانه با خصوصياتي کودکانه بود، گوشه يي از انعطاف پذيري بازي حميد فرخ نژاد را به تصوير کشيد. فرخ نژاد با اينکه جايگاه بازيگري خوبي ميان خواص و حتي عوام دارد، اما بايد بيشتر مراقب انتخاب هايش باشد. بازي در فيلم هايي مانند «پوست موز» (که او نقشي کاريکاتورگونه و شبيه به حسن گلاب را در آن بازي مي کند) و حتي «حقيقت گمشده» (که قرار بوده فيلم خوبي باشد اما به دلايلي ميسر نشده) مي تواند به ضرر او تمام شود چرا که گاهي وقت ها کم کاري بيشتر از پرکاري جواب مي دهد. و اما تک خال حميد فرخ نژاد در سال 86؛ فرخ نژاد در «آتشکار» آنقدر خوب و متفاوت است که حالاحالاها از ذهن بيرون نخواهد رفت. بازي در نقش يک آتشکار ميانسال با گريمي کاملاً متفاوت و البته ته لهجه اصفهاني، باعث خلق کاراکتري به يادماندني از فرخ نژاد شده که حتماً در زمان اکران عمومي فيلم، مورد استقبال قرار خواهد گرفت. در «آتشکار» ديگر از آن بازي شلوغ فرخ نژاد با آن حرکت هاي دست و اکت هاي عصبي خبري نيست. تا زمان اکران عمومي صبر کنيد. از ديدن «آتشکار» و فرخ نژادش سر ذوق خواهيد آمد.

[Google]