تالارهای گفتگوی انجمن دانش پژوهان ایران

[HABIB]

علي لاريجاني
ديپلمات کانديداي پارلمان شد

صبح روز 28 مهرماه 86، حتي شبکه هاي خبري نه چندان معتبر و مشهور بين المللي هم تصويري از علي لاريجاني را نشان مي دادند. خبر فوري آن روز صبح، کناره گيري لاريجاني از دبيري شوراي عالي امنيت ملي بود. مرد نخست پرونده هسته يي ايران نابهنگام و به يکباره از سمتش کناره گيري کرده بود و اين اتفاق براي همه تحليلگران تا بدان حد تامل برانگيز بود که روزها و هفته ها به بررسي اش پرداختند. لاريجاني خود به شيوه يي ديپلماتيک و سربسته در برگه استعفايش نوشته بود که به دلايل شخصي تصميم به استعفا گرفته است اما کساني که کلمه «دلايل شخصي» را رمزگشايي کردند، معتقد بودند که دليل اين استعفا چيزي جز اختلاف لاريجاني با رئيس جمهور بر سر نحوه هدايت پرونده هسته يي نبوده است، خاصه آنکه دو روز پيش از استعفاي لاريجاني، ولاديمير پوتين رئيس جمهور روسيه به تهران آمده بود و لاريجاني خبر از پيام پوتين به رهبر انقلاب داد اما کمتر از 24 ساعت بعد، رئيس جمهور روبه روي خبرنگاران حاضر شد و ارسال پيامي از جانب پوتين به تهران را از اساس تکذيب کرد. ساعاتي بعد نامه استعفاي لاريجاني روي ميز رئيس جمهور قرار داشت، احمدي نژاد زير نامه استعفا را به علامت موافقت امضا کرد و به اين ترتيب يکي از مهم ترين رخدادهاي سال 86 به نام علي لاريجاني، آيت الله زاده 50 ساله آملي، رقم خورد. لاريجاني تا هفته ها پس از استعفا همچنان روحيات خاص يک مرد ديپلمات را حفظ کرده بود و حاضر نبود درباره دلايل کناره گيري اش به صراحت اظهارنظري کند اما تقريباً با گذشت دو ماه از استعفايش مهر سکوت از لب برداشت و اذعان کرد که اختلاف سليقه اش با دولت در زمينه پرونده هسته يي دليل اصلي کناره گيري اش از دبيري شوراي عالي امنيت ملي بوده است.

لاريجاني پيش از کناره گيري مطرح ترين چهره سياسي ايران در محيط بين المللي پس از احمدي نژاد بود. او در طول قريب دو سال مديريت هسته يي کشور بارها با خاوير سولانا و ساير رهبران گروه 1«5 به گفت وگو نشست تا شايد راهي براي حل نهايي پرونده اتمي پديدار شود اما پس از چندين دور مذاکره ميان ايران و نماينده 1«5 دو طرف نه تنها نسبت به حل نهايي پرونده اميد چنداني نداشتند بلکه با کشيده شدن موضوع هسته يي ايران به شوراي امنيت سازمان ملل و تصويب دو قطعنامه اين شورا عليه ايران، يافتن راه حل دشوارتر نيز به نظر مي رسيد. با اين حال به نظر مي رسد اگر لاريجاني قادر بود اختلاف هايش با رئيس جمهور بر سر نحوه مديريت برنامه هسته يي را حل کند، احتمالاً در سمت خود باقي مي ماند تا شايد با ادامه دادن مذاکرات سرانجام راه حلي براي خاتمه پرونده هسته يي بيابد. ولي او مسيري ديگر را انتخاب کرد؛ برگه استعفايش را نوشت. چندي بعد در انتخابات مجلس ثبت نام کرد، به درخواست جامعه مدرسين حوزه علميه کانديداي شهر قم شد و اکنون بيش از آنکه به روزهاي گذشته حضورش در ساختمان شوراي عالي امنيت ملي فکر کند، به روزهاي پيش رو فکر مي کند؛ روزهاي حضور در پارلمان که شباهت چنداني با روزهاي يک ديپلمات ندارد.

[Google]