تالارهای گفتگوی انجمن دانش پژوهان ایران

[HABIB]

1) سرسختانه همواره خود را حق به جانب دانستن، حتي زماني که ادله کافي در اختيار نداشته باشيد.
2) هيچگاه عذرخواهي نکردن، حتي زماني که تقصير کار بودن شما اثبات گرديده باشد.
3) بي رحمانه خطاهاي شريک زندگي خود را بازگو کردن.
4) ادعاي متعصبانه از آگاهي داشتن از انگيزه هاي شريک زندگي بهتر از خود وي.
5) تصور آنکه شريک شما مي بايد نيازهاي شما را درک کرده و فورا بدون درخواست شما آنها را برآورده سازد.
6) ناديده گرفتن کامل اولويت هاي شريک زندگي و پافشاري بر اولويت هاي خود.
7) تصور آنکه نيازهاي جنسي همسر شما و نيازهاي جنسي شما يکسان و مشابه مي باشند.
عدم اقرار به رنجش و بلافاصله ابراز خشم کردن.
9) شناسايي عيوب و کاستي هاي شخصيتي همسر و اسرار خانوادگي وي، و بهره گيري از آنها براي پيروزي در مشاجرات، زماني که منطق درمي ماند.
10) بهره گيري از عذاب وجدان و حس گناهکار بودن براي به بازي گرفتن، دستيابي به اهداف و يا مجازات همسر.
11) در شناسايي و يافتن بدي ها و معايب همسر چيره دست بودن، اما هيچگاه خوبي ها و محاسن وي را به زبان نياوردن.
12) کوتاه نيامدن به هيچ قيمتي و کشاندن مجادله تا جايي که همسر از خانه بگريزد.
13) هيچگاه رها نکردن گذشته و بازگويي و بازآفريني آن به کرات.
14) ابراز وابستگي شديد به همسر خود و ادعاي آنکه بي وي و يا در صورت بي اعتنايي وي بي شک خواهد مرد.
15) در صورت عدم وابستگي شديد، فاصله گرفتن از لحاظ فيزيکي و احساسي تا حد بي اعتنايي کامل.
16) قول دادن و هيچگاه عمل نکردن.
17) تا حدي متظاهر و دو رو بودن که همسر نمي داند شما چه زمان جدي هستيد.
1 عذرتراشي هميشگي براي عادات ناپسند خود.
19) پافشاري براين عقيده که همواره مطلبي که شما مي خواهيد بيان کنيد مهم تر از مطلبي است که همسرتان مي خواهد بگويد، بنابراين حرف وي را قطع مي کنيد.
20) وانمود مي کنيد که حرف هاي بيان شده همسرتان را کاملا متوجه شده ايد، ولو آنکه هيچ چيزي از صحبت هاي وي را نفهميده ايد.
21) به گونه اي رفتار مي کنيد که گويي شما مرتکب هيچکدام از اشتباهات ذکر شده نگرديده ايد و اين شريک شماست که بايد تغيير کند.

[Google]