تالارهای گفتگوی انجمن دانش پژوهان ایران

[noreddin]

چشم به راه سپيده

تو را غايب ناميده اند، چون «ظاهر» نيستي، نه اينكه «حاضر» نباشي.
«غيبت» به معناي «حاضرنبودن»، تهمت ناروائي است كه به تو زده اند و آنان كه بر اين پندارند، فرق ميان «ظهور» و «حضور» را نمي دانند، آمدنت كه در انتظار آنيم به معناي «ظهور» است، نه «حضور» و دلشدگانت كه هر صبح و شام تو را مي خوانند، ظهورت را از خدا مي طلبند نه حضورت را. وقتي ظاهر مي شوي، همه انگشت حيرت به دندان مي گزند با تعجب مي گويند كه تو را پيش از اين هم ديده اند. و راست مي گويند، چرا كه تو در ميان مائي، زيرا امام مائي. جمعه كه از راه مي رسد، صاحبدلان «دل» از دست مي دهند و قرار از كف مي نهند و قافله دل هاي بي قرار روي به قبله مي كنند و آمدنت را به انتظار مي نشينند...
و اينك اي قبله هر قافله و اي «شبروان را مشعله»، در آستانه آدينه اي ديگر با دلدادگان ديگري از خيل منتظرانت سرود انتظار را زمزمه مي كنيم.
كوچه هاي جمعه
منم كه پهنه صبرم به وسعت صحراست
و زخم هجر تو جانا، عميق چون درياست
غبار چشم تو روشنگر نگاهم و حيف
به ديدگان من اكنون حضور تو رؤياست
صداي پاي تو از كوچه هاي هر جمعه
به گوش غربت جانم ترنمي زيباست
در انتظار قدومت هميشه و هر جا
منم كه چشمه اشكم روانه تا درياست
وجود سرد مرا گرمي بهاراني
عبور سبز تو فصل شكفتن گل هاست
سيده مريم ميرهاشم زاده
امروز آقا بي تو...
امروز آقا، بي تو جور ديگري بود
حتي نگاه ياس ها، نيلوفري بود
خورشيد مثل پنجشنبه پا نمي شد
انگار بين رختخوابش بستري بود
بر شانه هاي شمع ها در اول صبح
تابوت يك پروانه ي خاكستري بود
وضعيت آب و هوا مثل هميشه
مثل هواي جمعه ي پشت سري بود
چشم زمين جاهليت خيز دنيا
دنبال خط كوفي پيغمبري بود
دير شد
عابر آواره آدينه ايم
خسته تر از پاي پر از پينه ايم
زائر صبحيم پي انتظار
كعبه ندانيم بجز كوي يار
جوركش حوصله غيبتيم
زخم خور ديده بي غيرتيم
عمر ندانيم چسان مي رود
اشك ولي در پي آن مي دود
عمر همين فرصت آدينه بود
صبح ظهورش غم ديرينه بود
جمعه بسي رفت و نيامد سوار
چشم دوانديم پي هر غبار
دفتر اندوه اگر واكنيم
دامن آدينه چو دريا كنيم
دست به دامان توايم اي صبا
تابرساني زمنش اين دعا:
كه اي خلف خيل نبي دير شد
طفل جهان زآمدنت پير شد
قاصدك جمعه ديدار كو
مژده ده ديده بيدار كو؟
اي مه در پرده غيبت برآ
رازي از آن عارض گل برگشا
منصور ايماني(صبا)

[Google]